We besloten onze tocht om 7.00 uur ’s ochtends te starten in Sint-Truiden. Net op tijd stonden we aan de start. Samen met onze eerste supportloper begonnen we aan ons avontuur.
Het beloofde een warme dag te worden, en dat mochten we al snel zelf ondervinden. Om de 10 kilometer stond er een checkpoint klaar, georganiseerd door onze vrienden. Dankzij de vele vrienden die telkens een stuk met ons meeliepen, vlogen de eerste kilometers door Sint-Truiden, Brustem en Hoepertingen snel voorbij.
Onderweg naar Borgloon volgde de eerste dip. De open velden, het glooiende landschap en de warmte begonnen hun tol te eisen. Intussen verloren we zoveel zout dat we er bijna een hele frituur van hadden kunnen voorzien.
Aangekomen op het hoogste punt van de route, namelijk Borgloon, werden we opgewacht met watermeloen, koud water en hier en daar iemand die ons hielp stretchen om de eerste krampen van de dag de baas te blijven.
Vanaf Borgloon wisten we dat het grootste deel van de hoogtemeters achter ons lag. Dat gaf moed, al bleef de temperatuur ongenadig hoog en bleef elke kilometer zwaar aanvoelen. Gelukkig stonden onze supporters opnieuw klaar, deze keer met welverdiende ijsjes. Een klein gebaar dat op zo’n moment een wereld van verschil maakte en voor de nodige afkoeling zorgde.
Niet veel later volgde het zwaarste mentale dieptepunt van de dag. Op het kerkhof achter café Het Elfde Gebod moesten we even halt houden. De vermoeidheid sloeg volledig toe en volgens de omstaanders zagen we eruit als twee lijken. Dat leverde, ondanks alles, toch nog de nodige mopjes en een klein lachje op.
Met nog een kleine tien kilometer te gaan bereikten we het laatste checkpoint aan het uitvaartcentrum in Nieuwerkerken. Een toepasselijke locatie, grapten sommigen, want we voelden ons intussen zelf bijna rijp voor een laatste rustplaats. Toch beseften we dat de finish eindelijk binnen handbereik lag.
De laatste kilometers leken eindeloos te duren. Vol verwachting keken we uit naar de fonteinen op de Grote Markt van Sint-Truiden, in de hoop daar nog even verkoeling te vinden. Tot onze grote teleurstelling stonden ze net die dag niet aan.
Na 12 uur, 15 minuten en 34 seconden kwamen we uiteindelijk over de zelfgemaakte finishlijn, die diezelfde ochtend ook dienst had gedaan als startlijn en met roze stoepkrijt op de grond was getekend. Onder luid applaus, confetti en aangemoedigd door al onze supporters sloten we dit onvergetelijke avontuur af. Aan de finish kregen we een zelfgemaakte medaille, gemaakt door onze supporters.