Al jaren is Rob Kelder bezig om mij te enthousiasmeren om het streekpad van de Noardlike Fryske Wâlden te gaan hardlopen. Een vlakke route over 100 mijl in de eigen regio, deels onverhard en grotendeels verhard. Rob liep deze route een aantal jaren geleden in 20u58m, na een eerdere heroïsche poging met zeer slecht weer, was hij na 110 km gestrand.
Na een goede race tijdens de Vuurtorentrail op Ameland 3 weken geleden, besloot ik dat het tijd was om nu een poging te gaan wagen.
Ik had een heel logistiek plan in elkaar gedraaid om er voor te zorgen dat er voldoende bevoorrading was onderweg. Ook had ik op een groot gedeelte van de route mede lopers gevraagd om als pacer en gezelschap mij af te leiden, motiveren en ondersteunen.
Het eerste gedeelte liep ik samen met Stefan van der Pal. We begonnen iets voor 4 uur in Gytsjerk. In dit eerste deel heb je best veel onverharde stukken, grasstroken, schelpen, modder en houtsnippers. Het navigeren ging goed met de bordjes langs de route en de gpx die ik van Rob had toen hij een aantal jaren terug de FKT op deze route liep. Stefan traint voor een andere ultraloop en loopt maar liefst 64 km met mij mee. We komen langs allemaal verrassende paadjes in de regio die we nog niet kenden. Het eerste deel is het nog donker. Langzaam ontwaakt de natuur. We zien reeën en bij Earnewâld heel veel vogels. In de verte horen we jagers die er een paar afschieten. Ik loop op gravelschoenen die een goede keus blijken te zijn. Op alle soorten ondergrond heb ik goede grip. Het is soms wat nat, maar niet zo erg dat je natte voeten krijgt.
We lopen volgens schema en arriveren bij de camperplaats in Eastermar. Hidde staat daar met de dropbags, ik heb alleen maar eten nodig, blijf dezelfde kleding dragen, ga wel even naar de WC. Na ongeveer een kwartier ga ik alleen verder. Stefan wordt door Hidde terug gebracht.
Het is een prachtige dag. Af en toe is er een stevig windje. De zon schijnt, het blijft droog, het is niet warm en niet koud. De omstandigheden zijn voor mij perfect. Na zo’n 12 kilometer lopen, door het mooie achterland van Eastermar en de fijne gravelpaadjes bij de Leijen, kom ik bij Rottevalle. Hier heb ik een korte stop om wat bij te vullen en komt Menno Mud mij de komende 25km tot aan Kootstertille vergezellen. Inmiddels heb ik ruim 75 km achter de rug; ik kijk uit naar het punt dat ik over de helft ben en de finish gevoelsmatig steeds dichterbij zal komen. Het voelt goed om steun te hebben in deze fase van de race. Ik verwacht dat het moeilijkste stuk mentaal tussen de 75 km en 125 km zal liggen. De finish is dan nog ver terwijl het beste er al lang en breed af is. Ik hak dit gedeelte in 5 stukken van 5 km en zal daar tussen steeds een wandelpauze nemen van een paar honderd meter waarin ik ondertussen eet en drink. We lopen door een mooi coulissen landschap waar deze regio om bekend staat, steeds is er weer een nieuw dorpje wat je passeert. Altijd met een lusje langs de kerk en langs een cafeetje, het is tenslotte oorspronkelijk een wandelroute.
In Kootstertille zijn Jurian en mijn collega Menno Galama. Ik eet hier een Good Pasta en drink wat cola met een koekje. We vullen het racevest met wat nodig is voor het volgende segment en vertrekken richting Kollum. Al snel worden we vergezeld door 2 supporters die mij via de tracker volgden. Ze zijn vanuit Leeuwarden op de mountainbike gekomen om mij aan te moedigen. Dit geeft de moraal een mooie boost, zeker omdat ik ook net een maaltijdje heb gehad. Dit deel van de race hak ik in 6 stukken van 4 kilometer, daartussen neem ik ook weer wandelpauzes om te eten en drinken. Menno Galama houdt dit mooi in de gaten en zorgt er voor dat ik in beweging blijf. In Twijzel staan mijn ouders om mij aan te moedigen. Ik maak van de gelegenheid gebruik om even wat extra pauze te pakken. Het voelt bijzonder om een keer in je eigen regio zo’n avontuur te beleven, mooi om dat ook met je ouders te kunnen delen. We hebben een lang stuk verhard gelopen en ik ben blij met af en toe een stukje zachtere ondergrond. Mijn spieren en gewrichten zijn niet gewend om zolang hard te lopen op de weg. Toch weer een hele nieuwe ervaring in vergelijking met ultratrails in de bergen. Waarbij je steeds met een wisselende dynamiek te maken hebt.
Vlak voor we in Kollum zijn komt er ineens een andere bekende in de verte opdoemen. Jort van Zutphen sluit zich even aan om ook een stukje van dit avontuur te beleven.
In Kollum is het tijd voor pauze. Ik wil steeds liever niet langer pauzeren dan 10-12 minuten. Mijn ervaring is dat het dan steeds lastiger is weer op gang te komen. Jort en Egbert vergezellen mij richting Damwâld. Vanaf Kollum is de finish nog ongeveer een marathon qua afstand. Ik lig ruim voor op mijn beoogde schema van 18-20 uren. Als het lukt om wat in beweging te blijven dan kom ik vroeger dan gepland aan bij de finish. De wandelpauzes nemen qua frequentie wel toe en met hangen en wurgen loop ik steeds 2-3 km alvorens weer te willen wandelen. Jort en Egbert houden elkaar lekker aan de praat en ik kan me focussen op het lopen. Het begint steeds harder te waaien. We komen langzaam weer op bekend terrein en daar wordt het wel wat makkelijker door. Het vooruitzicht dat ik Gabi straks zal zien in Damwâld geeft ook een boost. Als Jort is afgezwaaid richting zijn auto lopen Egbert en ik verder. Als snel komen er op de racefiets 2 Lionitas atleten om aan te moedigen. Ook de voetballers van Ryptsjerk staan mij bij de rotonde van Damwâld op te wachten. Dankbaar vervolg ik de tocht langs een paar mooie gravelstroken om vervolgens bij Gabi aan te komen. De voetballers van Ryptsjerk staan hier ook weer. Gabi en Egbert maken mijn racevest klaar terwijl ik nog wat sportvoeding naar binnen werk. Geen last van misselijkheid gelukkig. Een goede keuze om steeds te eten en drinken tijdens wandelpauzes.
Vanaf hier is het nog 23 km en ga ik alleen verder. Ik ben op bekend terrein maar mijn oriëntatie vermogen wordt iets minder. Was ik de Centrale As nou al gepasseerd of moet dat nog? Na een tijdje begrijp ik dat ik die al lang achter me heb gelaten. In de middle of nowhere staat in eens nog een oude bekende mij aan te moedigen. Wat leuk dat zoiets dan toch gaat leven onder de mensen, en dat die de moeite nemen om een kijkje te nemen! Het mooie weer is verdwenen. Het is wat grijs en grauw en waait wat steviger. In het Bûtenfjild loop ik wat om te klooien. Het pad loopt daar wat scheef en is uitgesleten. Ik trainde daar regelmatig maar het kost me nu moeite om er goed over heen te lopen. Ik verstap me bijna op een veerooster en besef dat ik daar geluk heb gehad. Zo dicht bij de finish kan je beter geen risico’s nemen. Ik wandel een stukje, neem een gelletje, probeer wat hard te lopen maar dat gaat niet lekker. Misschien toch even proberen te plassen, maar het duurt even voordat er wat komt. Het is een mooi gebied, maar ik wil hier graag weg. Ik denk dat Gabi daar weer staat, en ik verwacht ook Rob Kelder die van plan is om het laatste stukje met mij mee te fietsen.
Ik ben blij om Gabi en Rob inderdaad te zien. Het is de laatste kilometers steeds meer genieten in de bekend omgeving. Vaak aanmoedigingen van bekenden. Mooie verhalen en lekker keuvelen met Rob. Gabi die steeds opnieuw opduikt. Ik wandel wat vaker, maar als ik loop dan gaat dat nog best prima, ook al voelt het wat minder. Ik voel me erg opgetogen en vrolijk met de finish nabij. Johan van der Kooi loopt nog een stukje mee en we mijmeren nog even over de dwaalsporen van Rob tijdens zijn FKT toen die hier langs liep. Na Stania State heeft een mooie groep supporters zich verzameld. Dit geeft nog een mooie boost voor de laatste 3km.
Bij de finish word ik verrassend onthaald door een groep lieve enthousiaste meelevende mensen. Rob en Johan hebben als bedenkers van deze loop nog een soort prijsuitreiking voor mij in petto. Ik krijg voor mijn verse FKT op deze route een kroontje en mag een leuke herinnering in ontvangst nemen. Wat een prachtig einde van een onvergetelijke dag dwars door de beruchte en prachtige Noardlike Fryske Wâlden!
Ik ben alle volgers, supporters, pacers en helpers heel erg dankbaar. Door jullie is dit een avontuur geworden om met veel plezier aan terug te denken!