Op 19 oktober is het dan zo ver. Ik ga eindelijk starten aan mijn poging om het parcours-record op de Dutch Mountain Trail, unsupported, aan te scherpen. Het zaadje was ruim 10 maanden geleden geplant. Ik liep begin december 2025 de DMT voor het eerst met mijn boezemvriend en trailbuddy Thijs Kampen. We deden de route in 2 dagen en 's avonds bij een biertje en pizza, met Strava en de FKT-site bij de hand, mijmerden we over wat er mogelijk zou zijn op deze route. Onder de indruk van de staande supported FKT, zagen we beide ruimte op de unsupported FKT, maar dat was toen zeker nog werk in uitvoering. Vooral ik was enthousiast over dit plan. Na een paar weken hakte ik de knoop door om in 2026 vooral om dit project te laten draaien, en om niet voor een reguliere 100km trail-wedstrijd te gaan. De wens om voor het eerst een 100km trail te lopen bestond toen al veel langer.
In eerste instantie zou ik voor april 2026 gaan en die voorbereiding ging ook perfect, tot ik in de laatste 2 weken een kleine klacht aan mijn onderbeen kreeg. De onzekerheid die dit met zich mee bracht zorgde ervoor dat ik het niet aandurfde om deze datum door te laten gaan. Ik besloot om in het geplande weekend alsnog de route in twee etappes van 50km te lopen, en achteraf was dat een gouden greep.
Met nog een extra verkenning op zak start ik maandag 19 oktober aan mijn missie. Mijn lieve vrouw Inge, die samen met onze kinderen ook is afgereisd, brengt me naar station Eygelshoven waar ik om 08:00u start. De route licht er redelijk bij, maar de regen van de nacht ervoor heeft wel zijn werk gedaan. Vrij vlot had ik de eerste obstakels achter de rug en liep ik op de "west-Duitse-laagvlakte" tussen Kerkrade en Vaals. Het tempo kwam makkelijk en het lichaam voelt goed. Op naar het 3-landen punt, waar je bij Vaals de echt Limburgse heuvels induikt en het terrein echt gaat glooien. Ik voel me goed, maar op tussen 30 en 40km verstijven, verkrampen de voorkanten van beide bovenbenen, voor mij is de oorzaak hiervan nog steeds ongewis. Vanaf dat moment is het trail-spelletje weer zoals het hoort te zijn; die heerlijke mix van fysiek en mentaal, met de omstandigheden van dat moment gewoon zo goed mogelijk dealen. Rond de 50, 60km krijg ik weer grip op mijn gedachten. Ik kom tot de conclusie dat mijn benen niet heel veel slechter geworden zijn sinds 30km, dat mijn tempo daarbij nog alleszins redelijk is, en dat ik, zolang ik maar vooruit blijf gaan, de finish bij elke stap dichterbij komt. Daarnaast heb ik een enorme voorsprong op het bestaande FKT, en het enige wat ik moet laten varen, is mijn vooraf geplande tempo van 55minuten per 10km, een tempo wat achteraf wellicht ook iets te ambitieus was. Wat niet ambitieus was, en wat ik vooraf als belangrijkste doel had gesteld: foutloos lopen. Ik had in de pogingen van Daan en Wouter gezien dat er behoorlijk wat winst te halen was in het foutloos lopen van de route, en mijn twee verkenning betaalden zich dik uit. Mede ook gesteund door het feit dat de route veel belopen wordt. Het valt me vanaf de start direct op, dat als je de het terrein goed scant, je de route op veel plaatsen op zicht kunt volgen, zeker in combinatie met een goed horloge.
Het gegeven dat ik volledig foutloos aan het navigeren ben, dat de 10km splittijden nog rond de 60minuten blijven hangen, en dat de zon doorbreekt, geven me enorm veel kracht. Rond 70km stop ik voor de tweede keer voor water. De pont is nog maar 15km weg, en in mijn hoofd leg ik daar mijn finish. Ik weet dat ik daar gedwongen rust heb, en dat het vanaf daar nog maar 15km naar Maastricht is, grotendeels vlak en verhard. Gelukkig ben ik bij die gedachtes even vergeten hoe zwaar de klim naar de Pietersberg vanaf die kant is....
Na de pont ga ik met een stralende zon richting het noorden, verhard, vlak, tot ik linksaf omhoog gestuurd wordt. Na de eerste paar honderd meter wordt de begroeiing steeds dichter. Ik dwing mezelf om te focussen op de route op mijn horloge, die voor het goedkeuren van mijn FKT essentieel is, en op het terrein. Ik focus op foutloos blijven, concentreren en te accepteren dat ik echt langzaam omhoog ga. Een stuk waar ik me letterlijk aan struiken naar boven moet trekken, maar waar ik aan het terrein kan zien, dat hier veel mensen dezelfde worsteling hebben moeten doorgaan, is de kers op deze taart. Ik weet dat er ergens boven me weer een pad moet zijn. Ik moet lachen, maar route is route, dus daar wijk ik niet vanaf.
Een heen en weertje naar de top van de Pietersberg en dan met mijn kapotte bovenbenen remmend de voormalig ENCI mijn in. Ik besef me dat ik het ga halen, ik hoef alleen nog maar de trappen naar boven de mijn uit en dan afdalen en vlak naar Maastricht. Ik geniet, moet weer lachen als ik zie dat 'spelende kinderen' geiten blijken te zijn, waar ik eerder op het parcours al rotsblokken had verward voor vuilniszakken. In mijn laatste afdaling naar Maastricht maak ik dan toch nog een klein foutje: in de trappen afdaling van het Koninginnenvoetpad loop ik 30 meter te ver door, waardoor ik terug naar boven moet, en moet zoeken naar het pad wat ik linksaf in moet slaan, het boscomplex in.
Dat was het laatste obstakel en langs de oever van de Maas hobbel ik verder. Het voelt als een zegetocht en glimlachend loop ik Maastricht in. Als het Centraal Station opdoemt en ik op mijn horloge kijk waar exact de finish, hoor ik achter me mijn zoontje roepen als hij het koffiebarretje uitrent waar hij samen met Inge heeft gewacht.
Mijn zintuigen staan vol open en dit moment, het geluid van mijn zoontje, het stationsgebouw, is een herinnering voor het leven.
Ik druk mijn horloge uit op 09u54min: missie geslaagd